چهارشنبه بیستم آبان یا همان یازدهم نوامبر سالگرد تولد «کورت ونه گات» است. من هم که بدجوری عاشق این پیرمرد دوست داشتنی خوش مشرب هستم. دو سه ماهی هم هست که درگیر ترجمه آثارش شده ام. اینها دلیلی شد برای نوشتن یک یادداشت کوتاه برای سالگرد تولدش برای روزنامه قدس(که آدمهای باسلیقه و باذوقی دارد).

ترجمه آثارش به نظرم پیرم کند؛ یک پیری زودرس. نه به خاطر پیری خود کورت یا کتابهایش، که به خاطر پیچیدگی نثرش و این وسواس لعنتی برای ویرایش چندین باره متن ترجمه و آن صیقل زدنهای چند ده باره. البته ارزشش را دارد. مگر چند تا مثل ونه گات داریم؟

یادداشت زیر تقدیم به روح کورت عزیز:

کسی گریخته انگار...

بالاخره بعد از تلاش های فراوان و نشان دادن گوشه چشمی از سوی ممیزان ارجمند وزارت ارشاد کتاب سوم ما هم به زیور طبع آراسته شد و کار ما هم موقتاً با استاد سلینجر و ترجمه آثارش(سه کتاب) تمام شد.

این کتاب سومی از جهاتی متفاوت ترین اثر استاد است که قطعاً طرفداران کارهای دیگرش را غافلگیر می کند. سیمور عزیز که یادتان هست؟ پسر بزرگ گلس ها(همان خانواده عجیب و غریب خلق شده استاد). شانزدهم هپ ورث در واقع تماماً ذکر نامه ای است که این موجود استثنایی در 7سالگی می نویسد. اعتراف می کنم که ترجمه اش بدجوری آزارم داد. ترکیب جملات عجیب و غریب و پر از اشتباه جانم را به لبم رساند.گاهی ساعت ها برای فهم کامل یک جمله درمی ماندم.ترجمه اش باز سخت تر بود.باید فارسی غلطی را انتخاب می کردی که همان اشتباهات دستوری، نگارشی و ویرایشی متن اصلی را می داشت. مشکل بزرگ دیگر این که بدجوری می ترسیدم(و می ترسم) که خواننده از همه جا بی خبر سکته ها، روان نبودن، اشتباهات ویرایشی و جملات و غیره بگذارد به پای منِ مترجم بیچاره. البته مقدمه کوتاهی نوشته ام بر کتاب که خدا کند بخوانند آن یکی دو صفحه را.حواشی داستان ها هم خیلی وقت برد.اما به نظرم می ارزید به سختی اش؛آخرین اثر منتشرشده استاد و البته یک شاهکار واقعی.

به هر حال به لطف خدا همکاری ام با انتشارات سبزان با این کتاب ادامه پیدا کرد و بیشتر از همه از این خوشحالم.

خدای عزیزم! سلام. من پارسال با دوستم در خونه‌ها را می‌زدیم و فرار می‌کردیم. خدایا منو ببخش و اگه مُردم بخاطر این کار منو به جهنم نبر چون من امسال دیگه این کار رو نمی‌کنم! (دلنیا عبدی‌پور / 10 ساله)

آرزو دارم سر آمپول‌ها نرم باشد! (تاده نظر‌بیگیان / ۵ ساله)

خدای عزیزم! من تا حالا هیچ دعایی نکردم. میتونی لیستت رو نگاه کنی. خدایا ازت میخوام صدای گریه برادر کوچیکم رو کم کنی! (سوسن خاطری / 9 ساله)

آرزوی من این است که ای کاش مامان و بابام عیدی من را از من نگیرند. آنها هر سال عیدی‌هایی را که من جمع می‌کنم از من می‌گیرند و به بچه‌ آنهایی می‌دهند که به من عیدی می‌دهند! (سحر آذریان / ۹ ساله)

دلم می‌خواهد حتی اگر شوهر کنم خمیر دندان ژله‌ای بزنم! (روشنک روزبهانی / 8 ساله)

خدایا! دست شما درد نکند ما شما را خیلی دوست داریم! (مینا امیری / 8 ساله)

خدایا ماهی مرا زنده نگه دار و اگر مرد پیش خودت نگه دار و ایشالله من بتوانم خدا را بوس کنم و معلم‌مان هم مرا بوس کند!! (امیرحسام سلیمی / 6 ساله)

خدای مهربان! من یک جفت کفش می‌خواهم بنفش باشد و موقع راه رفتن تق تق کند مرسی خدایا! (رویا میرزاده / 7 ساله)

خدایا! کاری کن وقتی آدم‌ها می‌خوان دروغ بگن یادشون بره! (پویا گلپر / 10 ساله)

خدا جون! تو که اینقدر بزرگ هستی چطوری میای خونه ما؟ دعا می‌کنم در سال جدید به این سؤالم جواب بدی! (پیمان زارعی / 10 ساله)

خدایا! تمام بچه‌های کلاسمان زن داداش دارند از تو می‌خواهم مرا زن داداش دار کنی! (زهرا فراهانی / 11 ساله)

ای خدا! من بعضی وقت‌ها یادم می‌رود به یاد تو باشم ولی خدایا کاش تو همیشه به یاد من بیوفتی و یادت نرود! (شقایق شوقی / 9 ساله)

آدم پدر می خواهد؛ چه بخواهد چه نخواهد، می خواهد. چه خودش بداند و چه نداند؛ می خواهد. آدم است و هزار عیب و ایراد. بر عکس تمام موجودات دوپا و چهارپا(و بی پا) هر چه سنش بالاتر برود بیشتر پدر می خواهد. پدری که پدر باشد نه دوست یا رئیس یا گاوصندوق یا چه می دانم خانه دار(=کسی که خانه دارد). که رغبت کند آن چند صفحه ای که با خیالات نوجوانانه ات نوشته ای را دست کم همان طور سرسری بخواند. نه این که نگاهی کند، لبخندی بزند و کاغذها را به میز تقدیم کند. که بیاید و کتاب های نایابت را که با هزار بدبختی پیدا کرده ای را فقط نگاهی کند و فرصتت بدهد که یکی دو دقیقه ای از آنها بگویی و بعد یک آفرینت بگوید یا چه می دانم یک تعریف ساده ات کند. که بفهمد یک سال است فکرت شده یک چیز و آن چیز چیست و بعد آرام و محکم فقط و فقط بگوید:"نترس! خدا هست و من هم". که بودت را بودتر کند نه این که بو کند. که اصلاً حرفی بزند تازه که فقط و فقط مال خودت باشد نه تو و یک عالم آدم دیگر. که... که اصلاً خود خود پدر باشد...

کاریکاتوریست درک نشده

این مطلب را به عنوان نمونه از همین وبلاگ محترم بخوانید تا باور کنید ادعای بالا را:

بخشی از کتاب "شانزدهم هپ ورث، 1924" اثر "جی.دی.سلینجر" که همین روزها با ترجمه ام چاپ می شود: 

بگذارید خداوند ما را با فرمان­ های شخصی که به هیچ کدام­ مان نداده، رهین منتش کند! اگر میل داشتی این نامه را بخوانی و خواندی- خدای عزیز- مطمئن باش که می­ دانم چه می­ گویم! اصلاً لازم نیست روی سرنوشتم عسل بپاشی و شیرینش کنی! مرا با فرمان­ های خوشحال­ کننده و شخصی و میان­برهای معرکه، رهین منتت نکن! از من نخواه که به سازمان­ های مخصوص برگزیدگان فانی که به روی همه باز نیست، ملحق بشوم!

Beethoven-Moonlight Sonata

Peter Sarstedt - Where Do You Go To My Lovely [1969]

صدای عجیب و پرحجمی دارد این محمد حشمتی و مهم تر این که اغلب خوب قدرش را می داند. برای این که باور کنید حرفم را، این چند نمونه را می گذارم. حتما گوش کنید و لذتی ببرید در این روزهای تلخ.

آرزو  (شعر:فصیح الزمان رضوانی)

اذان می گویند  (شعر: استاد محمد صالح علا)

عطر عشق

شب نمناک

لینک ها همه غیرمستقیم